ลูกร้องต้องอุ้ม ดีหรือไม่

เวลาที่ลูกร้องไห้ ควรต้องอุ้มทันทีดีหรือไม่

เคยได้ยินผู้ใหญ่ (โบราณ)บอกว่า อย่าอุ้มลูกบ่อยๆ จะทำให้ติดมือ ก็ไม่รู้ว่าจะจริงหรือไม่จริง แต่เวลาที่ลูกร้องขึ้นมาทีไรก็จะอุ้มเค้าทันที อุ้มจนกว่าจะหยุดร้อง ยิ่งคนโตร้องเก่งมากจนคิดว่าโตขึ้นคงจะเป็นนักร้องแน่ๆ ช่วง3เดือนแรก เริ่มstartตั้งแต่ 6โมงเย็นไปจนถึงตี 3กว่าๆบางวัน กว่าจะหยุดเกือบตี 5 วางไม่ได้เลยค่ะ วางเป็นร้อง เหมือนติดsensorเอาไว้เลยที่เดียวเชียว ท่านอนที่ทำให้ลูกชายคนโตไม่ร้องกวนคือนอนบนอกของแม่

เลี้ยงแบบนี้มาตลอดจนผู้ใหญ่ดุเอาบ่อยๆว่าตามใจบ้างละ ลูกติดมือแล้วบ้างละ คนอื่นๆอาจจะมองว่าเป็นความยากลำบาก แต่ฉันคิดว่าถึงจะลำบากบ้างแต่อยากให้เค้ารู้สึกปลอดภัย ให้เค้าได้รับรู้ว่าในโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้ยังมีแม่ที่พร้อมจะอยู่กับเค้าตลอดเวลา ในตอนนั้นไม่รู้ว่าอะไรดีที่สุด เลี้ยงลูกแบบไหนถูกต้องที่สุด ทำตามความรู้สึกลึกๆภายในเท่านั้น อาจจะเป็นไปได้ว่าในตอนนั้นฉันไม่ได้ทำงาน ตัดสินใจลาออกจากงานทันทีที่ตัดสินใจว่าจะมีลูก

กับลูกชายคนเล็ก ในช่วงขวบปีแรกก็อุ้มทุกครั้งที่ร้องเช่นเดียวกัน ต่างกันตรงที่คนโตฉันเลี้ยงเองคนเดียว แต่คนเล็กมีพี่เลี้ยงมาช่วยอุ้ม ผลที่ได้ก็ต่างกันเพราะคนโตจะมีความไว้วางใจและมีความผูกพันใกล้ชิดกับแม่มากกว่า

อย่างที่บอกในตอนนั้นไม่มีความรู้ในการเลี้ยงลูก ก็ลองผิดลองถูกมาเอง 24ปีที่แล้วเทคโนโลยียังไม่ทันสมัยเหมือนปัจจุบัน อยากรู้อะไรก็แค่คลิกเดียว โชคดีที่เป็นการลองถูก เพราะงานวิจัยบอกว่าเด็ก 6 เดือนแรกซึ่งเป็นวัยที่สื่อสารความต้องการให้ผู้อื่นรับรู้ได้โดยการร้องไห้ เท่านั้น หากได้รับการตอบสนองจากผู้เลี้ยงดู ไม่ว่าจะเป็นการเดินเข้าไปหา การอุ้ม การสัมผัส การพูดคุยปลอบให้หายกลัว และได้รับความช่วยเหลือตรงกับความต้องการของเด็ก จะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้เลี้ยงดูได้เป็นอย่างดี เกิดความไว้ใจ (trust) ว่ามีคนคอยดูแล และการร้องไห้จะน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อเติบโตขึ้นมา จะเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย มีสุขภาพจิตที่ดี ไม่เรียกร้องความสนใจจนมากเกินไป (demanding) เด็กที่ขาดคนสนองตอบความต้องการอย่างเพียงพอในวัยทารก  ร้องเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่มีคนมาให้นม ช่วยเช็ดทำความสะอาด หรือปลอบให้หายกลัว เรียกว่าร้องจนสิ้นหวัง หยุดร้องไปเองเลย จะโตขึ้นมาอย่างคนขาดรัก เรียกร้องมากเพราะได้รับการเติมมาไม่เต็มพอ

จากที่ได้ไปเรียนในห้องเรียนเข็มทิศชีวิต ของครูอ้อย ฐิตินาถ ณ พัทลุง ก็ได้พบว่า หลายคนมีปัญหาชีวิตมากมายเกิดจากปมในวัยเด็ก ที่เด็กคนนั้นตีความผิด เช่นเด็กบางคนร้องหิวนม หรือตื่นมากลางดึกแล้วไม่เห็นใคร ร้องจนหลับไปเอง โตขึ้นมาก็จะกลายเป็นคนขาดรัก ไม่ไว้วางใจ หวาดระแวง รู้สึกไม่มั่นคง และอาจจะไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง เพราะคิดว่าตนเองไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ต้องการ จากการตีความผิดว่าถูกทิ้งแม้เพียงระยะเวลาสั้นๆก็ตาม

อีกหนึ่งงานวิจัยที่สนับสนุนว่าควรอุ้ม หรือกอดลูกทันทีที่ร้อง
งานวิจัยล่าสุดที่กำลังจะลงตีพิมพ์ในวารสาร Applied Developmental Science พิสูจน์แล้วว่า การกอดเด็กบ่อย ๆ จะส่งผลดีต่อลูกน้อยทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ
ศาสตราจารย์ Darcia Narvaez ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม สหรัฐอเมริกา เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างวัยผู้ใหญ่จำนวน 600 คน เพื่อศึกษาว่าประสบการณ์วัยเด็ก เช่น การกอด การได้เล่นตามใจชอบ ความใกล้ชิดในครอบครัว ส่งผลอย่างไรเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว
งานวิจัยพบว่า เด็กที่ได้รับความรักจากพ่อแม่อย่างเปี่ยมล้น เมื่อโตขึ้นจะเป็นผู้ใหญ่ที่…

• ใจดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
• เห็นอกเห็นใจผู้อื่น
• ไม่ค่อยวิตกกังวล หรือซึมเศร้า
• ปรับตัวง่าย
• จัดการกับสิ่งต่าง ๆ ได้ดี มีประสิทธิภาพการทำงานสูง

จะเห็นได้ว่า ความรักและเอาใจใส่ที่ลูกได้รับตั้งแต่แบเบาะจนถึงช่วงขวบปีแรก ๆ อาจตัดสินอนาคตทั้งชีวิตของลูกได้เลย ดังนั้นการอุ้มลูกไม่ใช่การตามใจจนเสียเด็ก
ดร. Narvaez ยืนยันว่า การอุ้มลูกเพื่อปลอบให้หยุดร้องไห้ ไม่มีทางทำให้เด็กเสียนิสัยหรือกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจไปได้ ในทางกลับกัน การปล่อยให้เด็กร้องไห้ต่อไป ไม่ดูดำดูดีลูกต่างหาก จะ “ทำลาย” พัฒนาการของลูกโดยไม่รู้ตัว (ที่มา : theindusparent.com)